Από aetoslykos

Κάτι για μας εδώ να πούμε τώρα…

Κοντεύουν 30 χρόνια από τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε στο πεζοδρόμιο και στα αμφιθέατρα, σε χρόνια δύσκολα για όποιον τολμούσε να μην κρύβει το ότι ήταν Δεξιός.  Δεθήκαμε στη Νομική, στη Βιομηχανική, στο Υδραγωγείο, στο Συντριβάνι, στο “ντενεκεδένιο”…

Και μετά, έτσι χωρίς να το καταλάβουμε, βρεθήκαμε με τη “συνιστώσα” καθισμένη στο σβέρκο μας… Και μας την έπεσαν από παντού: νεοφιλελεύθεροι, νεοταξίτες, μεσαίοι ΄χωροι και δε συμμαζεύεται… Και ξανάγινε “ντροπή” και “φτου κακά” η ΔΕΞΙΑ…

Αλλά εμείς συνεχίζουμε να είμαστε το ίδιο ξεροκέφαλοι όπως και 30 χρόνια πριν. Και, δυστυχώς για κάποιους, συνεχίζουμε να έχουμε και φωνή.  Και συνηθίζουμε να φοράμε παντελόνια όχι από συνήθεια αλλά γιατί έχουμε κάτι να βάλουμε μέσα… Και είναι τόσο βαρύ που δε μας πάει ο άνεμος, η μόδα και το συμφέρον κατά που θέλουν…

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟΙ…


0 Σχόλια to “Για μας”



  1. Γράψτε ένα σχόλιο

Υποβολή σχολίου

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Αλλαγή )

Connecting to %s




«Που πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!» Νίκος Καζαντζάκης

έτσι

Που είν η ψυχή μου; Εκεί μακρυά κάπου πετάει Πέρα απ’ την ομίχλη Που το μυαλό σκεπάει Ποιός είσαι και πού πάς Ποτέ δεν θα μάθεις Αν δεν ζητάς Τον εαυτό σου πίσω να αφήσεις Και να γελάς Όπου κι αν πάς Κανείς δεν ξέρει Τι είν το μετά Πίσω από κάστρα Κι ανόμοιες βραδυές Ο δάσκαλός σου Θα είναι από χθές Σε περιμένει και σε ζητά Να σε αφήσει πάλι Στα σκοτεινά Παλιά σκοτάδια, καινούρια βραδυά Και όταν τον έβρεις Μακρυά από δω Να μην αφήσεις πια στεναγμό Δεν θα σε ξέρει Γιατί είν η φύση Δίχως διωγμο Βήμα δεν κάνει Απ’ το βάλτο αυτό Ζήτα ανάγκες, ζήτα καημό Να προχωρήσεις, πέρα απ’ το εδώ Να διαβείς θάλασσες, και ας πνιγείς Να ανέβεις βράχια κι ας τσακιστείς Χιλιάδες πέρασαν τον δρόμο αυτό Μην τον διαλέξεις, είναι πλατύς Πάρε τον άλλον τον πιο στενό Κι ασου στο χιόνι, το θολερό Και να μην φτάσεις θα ευχηθείς Εκεί που στόχευσες Και ας χαθείς Ζήτα πιστόλι, ζήτα σπαθί Μην περιμένεις να βρεις στοργή Αυτά είν’ γι’ άλλους πιο βαρετούς Και όταν κάποτε πιάσεις κορφή Από κει πήδα Αυτό είσαι εσύ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΠΟΛΗ

επισκέπτες

  • 212 hits

Εγγραφείτε στο blog για να ενημερώνεστε για καινούργια άρθρα στο email σας

Join 2 other followers


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.